دوره گرد...طبيب دوار بطبه...

يک سوال شرعي عجيب و تکاندهنده

Sat, 14 Jan 2012 00:44:00 GMT

متن زير از يکي از سخنراني هاي استاد حسين انصاريان با موضوع توبه گرفته شده است:
توبه يعنى پشيمانى، ما هم پشيمان هستيم.

يك بخش ديگر توبه ، استغفار با زبان است ؛ خدايا! اشتباه كردم « أستغفرُ اللهَ ربى و أتوب اليه » با زبان، حالا همين كه قلبمان پشيمان است، بس نيست؟ نه، چون خدا گفته است كه غير از پشيمانى قلب، دوست دارم صداى التماس گنهكار را بشنوم. صدايت مهم است؛

« ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ »(1) من را صدا بزن، من با صدا زدن تو جواب تو را مى‏دهم.<** ادامه مطلب... **>

بيايى پشت در بايستى و زنگ نزنى كه كسى در را باز نمى‏كند. تشنه‏اى، اما اگر نگويى آب مى‏خواهم، آب نمى‏آورند، گرسنه اگر نگويد نان، كسى به او نان نمى‏دهد.

ترك گناه با اعضا و جوارح

سومين مرحله توبه: « تركٌ بالجوارح » هر عضوى از اعضا دچار هر گناهى است، امشب از چاه گناه بيرون بياور، بگو: من از تاريكى مى‏خواهم بروم، خسته شدم.(2)

عزم برنگشتن به گناه

چهارمين بخش آن هم اين است كه به خدا بگويى: از امشب تا سال ديگر، ديگر من به گناه برنمى‏گردم « إضمار أن لايعود ».(3)

توبه نصوح توبه‏اى است كه در آن رجوع به گناه نباشد. و توبه‏كننده از گناه مانند كسى است كه گناه نكرده باشد. و آن كس كه اصرار بر گناه دارد و استغفار مى‏كند خود را استهزاء و مسخره مى‏كند.

و با اين حالت شيطان او را مسخره مى‏كند. و به تحقيق شخص وقتى بگويد: اى خدا من از تو طلب آمرزش مى‏كنم و بازگشت به سوى تو مى‏نمايم پس به گناه عود كند و برگردد و باز چنين بگويد تا چهار مرتبه، در مرتبه چهارم از دروغگويان نوشته شود.

داستانى درباره گرگ گرسنه

يكى از علماى جامع و كامل و عارف و فيلسوف كه همه شما او را مى‏شناسيد ، ايشان مى‏فرمودند: براى ديدن يكى از اقوام به شهرمان در يك منطقه سردسير كشاورزى رفتم.

وقتى وارد خانه‏اش شدم، گفت: آقا! اول يك مسأله شرعى دارم، اين را جواب بدهيد.

گفتم: بفرماييد، گفت: امسال تا زانوى ما در اين منطقه برف آمده است، پنج و نيم، شش صبح تازه هوا روشن شده بود، من آمدم بيل و پارو برداشتم كه به باغ بيايم داخل آلاچيق ديدم يك گرگ قوى آمده و زير آلاچيق خوابيده، من و بيل و پاروى من را كه ديد، اصلاً عكس العمل نشان نداد، نترسيد، ولى من ترسيدم جلو بروم، خيلى گرگ قويى بود.

فكر كردم بيابان پر برف است، چيزى گيرش نيامده است، به اينجا پناه آورده. برگشتم و مقدارى نان و گوشت شب مانده بود، مقدارى شير، اين‏ها را داخل سينى گذاشتم و راه افتادم، گفتم: نزديكش كه شدم، اگر قيافه عصبى گرفت، سينى را مى‏اندازم و فرار مى‏كنم. اگر عكس العملى نشان نداد، جلو مى‏روم.

ديدن گرگ مادر و پذيرايى از او

كنار باغ هم آغل گوسفندهايم بود ، جلو آمدم ، ديدم نه ، عكس العملى نشان نمى‏دهد ، زنده هم هست ، نمرده ، نزديك او رسيدم ، ديدم مقدارى شكمش را بلند كرد و زير شكمش چهار پنج تا بچه گرگ است كه تازه آنها را زاييده بود.

هيچ چيزى گيرش نيامده بود، گرسنه، بچه‏ها يك مرتبه شروع به ناله كردن كردند، و حالت چشم اين گرگ برگشت، مثل اين كه مى‏خواست با چشمش به من بگويد: دستت درد نكند، ما بيچاره بوديم، من تازه زاييدم، بچه‏هايم گرسنه هستند.

سينى را گذاشتم. گرگ لقمه لقمه برداشت و اول در دهان بچه‏هايش گذاشت، مادر است.

ميزان محبت خدا بر بندگان

خدا فرمود: محبت كل مادرهاى عالم را از انسان و جن و حيوان را جمع كنند، يك ذره محبت من را نشان نمى‏دهد. من محبتم به بندگانم اگر صد باشد، يكى‏اش را در كل عالم پخش كردم، نود و نه تاى آن را گذاشتم كه قيامت خرج آنها كنم.(4)

ما با دلگرمى امشب پيش تو آمديم، خيلى هم دلمان گرم است، هيچ ناراحتى‏اى نداريم.

گرگ هم غذا را خورد و بهار شد، گرگ همانجا ماند و نرفت، كجا برود؟ نمك خورده اينجا بود، محبت و احسان ديده، كجا برود؟

حميدى در جمع بين صحيحين گفته است: «اسيرانى را نزد پيامبر آوردند ناگاه زنى از ميان ايشان دوان دوان در پى كودكى برآمد. طفل خويش را در ميان اسيران يافت، به سينه گرفت و شير داد.

پيامبر فرمود: آيا گمان داريد اين زن فرزند خود را در آتش بيفكند؟ ياران پيامبر پاسخ گفتند: نه به خدا سوگند. پيامبر فرمود: خداوند نسبت به بندگانش مهربانتر از اين زن به فرزندش است.»

در همان كتاب از رسول خدا روايت شده كه خداوند صد رحمت دارد كه يكى از آنها را نازل فرموده و به آن رحمت ميان جن و انسان و درندگان و حشرات، دوستى و مهر افكند كه به واسطه آن با هم انس مى‏گيرند

و ددان توله‏هاى خود را پاس مى‏دارند. نود و نه رحمت باقيمانده ذخيره‏اى است كه پروردگار به وسيله آن در قيامت بندگان خود را با آن مورد ترحم قرار مى‏دهد.»

درخت‏ها شكوفه كردند و بچه گرگها هم بزرگ شدند و روزها با همديگر بازى مى‏كردند، كم كم ديدم مادرشان ديگر غذا قبول نمى‏كند، پشت يك درخت مخفى شدم، ديدم از ديوار كوتاه آخر باغ بيرون مى‏رود و عصر برمى‏گردد و غذا مى‏آورد،

دريدن گوسفند صاحبخانه توسط بچه گرگها

يك روز صبح گرگ رفت، اين سه چهار تا بچه گرگ با همديگر رفتند داخل آغل و يك بره را خفه كردند و داخل آلاچيق كشيدند و شروع به خوردن كردند.

گفتم: عيبى ندارد، عصر بود، ديدم سر و صدا بلند شد، از اتاقم بيرون آمدم، ديدم گرگ برگشته بود، چشمش به اين بره من افتاده كه بچه‏هاى او كشته بودند، ديدم اين بچه‏ها را مى‏گرفت و چهار پنج بار به زمين مى‏كوبيد؛ كه بى‏مروت‏ها! آخر چهار ماه است به ما محبت كرده، بره او را چرا پاره كرديد؟ ما كه پنجاه سال است نان خدا را مى‏خوريم و كفران مى‏كنيم.

گرگ، بچه‏ها را زد و بعد هم هر چهار پنج تا را غروب جلو انداخت و برد، پشت ديوار انداخت و خودش روى ديوار نشست و به من نگاه كرد و چشمش پر از اشك شد كه من شرمنده و خجالت زده هستم.

حالا سؤال شرعى من اين است كه گرگ رفت و ديگر نيامد، چهار پنج روز بعد آمد، ديدم يك بره كوچك آورده است، از آن طرف ديوار به اين طرف ديوار انداخت و خودش هم روى ديوار نشست كه من به جاى آن بره‏اى كه بچه‏هايم خوردند، اين را براى تو آوردم. نمى‏دانم هم از چه گله‏اى گرفته و آورده، آيا اين بره حلال است يا نه؟

انسان عاقل و فهميده! كسى كه خدا براى تو پيغمبر و على و حسين عليهم‏السلام را فرستاده است! خانم‏هايى كه برايتان فاطمه عليهاالسلام را فرستاد! چه چيزى بياوريم كه تلافى گناهان گذشته خودمان را بكنيم؟

باز معرفت گرگ كه رفت و يك بره پيدا كرد و آورد، ما برايت چه بياوريم؟ ما همان حرف امام على عليه‏السلام را مى‏زنيم:

« ارحم من رأسُ ماله الرجاء و سلاحهُ البكاء » ما غير از گريه سرمايه‏اى نداريم.

منابع:
1 ـ غافر (40) : 60؛ «مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم.»
2 ـ جامع الأخبار: 145، الفصل السابع و المائة في الزنا؛ «قَالَ النَّبِيُّ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله لِكُلِّ عُضْوٍ مِنِ ابْنِ آدَمَ حَظٌّ مِنَ الزِّنَاءِ الْعَيْنُ زِنَاهُ النَّظَرُ وَ اللِّسَانُ زِنَاهُ الْكَلاَمُ وَ الاْءُذُنَانِ زِنَاهُ السَّمْعُ وَ الْيَدَانِ زِنَاهُمَا الْبَطْشُ وَ الرِّجْلاَنِ زِنَاهُمَا الْمَشْيُ وَ الْفَرْجُ يُصَدِّقُ ذَلِكَ كُلَّهُ وَ يُكَذِّبُه.»
3 ـ إرشاد القلوب: 1/45، الباب الحادي عشر في التوبة و شروطها؛ «وَ قَالَ رَسُولُ االلَّهِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ايُّهَا النَّاسُ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً قَبْلَ أَنْ تَمُوتُوا وَ بَادِرُوا بِالاْءَعْمَالِ الصَّالِحَةِ قَبْلَ أَنْ تُشْغَلُوا وَ أَصْلِحُوا بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ رَبِّكُمْ تَسْعَدُوا وَ أَكْثِرُوا مِنَ الصَّدَقَةِ تُرْزَقُوا وَ أْمُرُوا بِالْمَعْرُوفِ تَحَصَّنُوا وَ انْهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ تَنْتَصِرُوا يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ أَكْيَسَكُمْ أَكْثَرُكُمْ لِلْمَوْتِ ذِكْراً وَ إِنَّ أَحْزَمَكُمْ أَحْسَنُكُمُ اسْتِعْدَاداً لَهُ وَ إِنَّ مِنْ عَلاَمَاتِ الْعَقْلِ التَّجَافِيَ عَنْ دَارِ الْغُرُورِ وَ الاْءِنَابَةَ إِلَى دَارِ الْخُلُودِ وَ التَّزَوُّدَ لِسُكْنَى الْقُبُورِ وَ التَّأَهُّبَ لِيَوْمِ النُّشُورِ
وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله يَقُولُ فِي دُعَائِهِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي كُلَّ ذَنْبٍ عَلَيَّ إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.»
4 ـ نهج الحق و كشف الصدق: 375، إيضاح خرافة الجبر؛ «وَ رَوَى الْحُمَيْدِيُّ فِي الْجَمْعِ بَيْنَ الصَّحِيحَيْنِ قَالَ قَدِمَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله سَبْيٌ فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْيِ تَسْعَى إِذْ وَجَدَتْ صَبِيّاً فِي السَّبْيِ فَأَخَذَتْهُ فَأَلْزَقَتْهُ بِبَطْنِهَا فَأَرْضَعَتْهُ فَقَالَ رَسُولُ االلَّهِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ا تَرَوْنَ هَذِهِ الْمَرْأَةَ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ قُلْنَا لاَ وَ اللَّهِ قَالَ اللَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ الْمَرْأَةِ بِوَلَدِهَا وَ فِيهِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله قَالَ إِنَّ لِلَّهِ مِائَةَ رَحْمَةٍ أَنْزَلَ مِنْهَا رَحْمَةً وَاحِدَةً بَيْنَ الاْءِنْسِ وَ الْجِنِّ وَ الْبَهَائِمِ وَ الْهَوَامِّ فِيهَا يَتَعَاطَفُونَ وَ بِهَا يَتَرَاحَمُونَ وَ بِهَا يَعْطِفُ الْوَحْشُ عَلَى وَلَدِهَا فَأَخَّرَ اللَّهُ تِسْعاً وَ تِسْعِينَ رَحْمَةً يَرْحَمُ بِهَا عِبَادَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.

فقط حيدر امير المومنينه

Thu, 10 Nov 2011 11:55:00 GMT

1-ها على بشر كيف بشر ربه فيه تجلى و ظهر

2-علة الكون و لولاه لما كان للعالم عين و اثر

3-و له ابدع ما تعقله من عقول و نفوس و صور

4-فلك فى فلك فيه نجوم صدف فى صدف فيه درر

5-ما رمى رمية الا و كفى ما غزا غزوة الا و ظفر

6-اغمد السيف متى قابله كل من جرد سيفا <** ادامه مطلب... **>

7-و شهر اسد الله اذا صال و صاح ابو الايتام اذا جاد و بر

8-حبه مبدء خلد و نعم بغضه منشاء نار و سقر

9-هو فى الكل امام الكل من ابو بكر و من كان عمر؟

10-ليس من اذنب يوما بامام كيف من اشرك دهرا و كفر؟

11-كل من مات و لم يعرفه موته موت حمار و بقر

12-خصمه ابغضه الله و لو حمد الله و اثنى و شكر

13-خله بشره الله و لو رب الخمر و غنى و فجر!

14-من له صاحبة كالزهراء او سيل كشبير و شبر

15-عنه ديوان علوم و حكم فيه طومار عظات و عبر

16-بو تراب و كنوز العالم عنده نحو سفال و مدر

17-و هو النور و اما الشركاء كظلام و دخان و شرر

18-ايها الخصم تذكر سندا متنه صح بنص و خبر

19-اذ اتى احمد فى خم غدير بعلى و على الرحل نبر

20-قال من كنت انا مولاه فعلى له مولا و مفر

21-قبل تعيين وصى و وزير هل ترى فات نبى و هجر؟

22-من اتى فيه نصوص بخصوص هل باجماع عوام ينكر؟

23-آية الله و هل يجحد من خصه الله بآى و سور؟

24-وده اوجب ما فى القران اوجب الله علينا و امر.

25-مدعى حب على و عداه مثل من انكر حقا و اقر.

ترجمه و معنى ابيات:

1-بدان كه على بشر است،اما چگونه بشرى است؟بشرى است كه آثار قدرت پروردگارش در وجود او آشكار و نمايان شده است.

2-آنحضرت علت غائى آفرينش است كه اگر او نبود براى عالم واقعيت و اثرى نبود.(خداوند بخاطر او عالم را بوجود آورده است(

3-و آنچه را كه تو از عالم عقول و نفوس و صور(عوالم سه گانه خلقت كه در طول هم قرار گرفته و عبارتند از عالم عقل و مثال و ماده) تعقل و انديشه كنى براى وجود او ابداع شده‏اند.

4-فلكى است در داخل فلكى و داراى ستارگان است و صدفى است در داخل صدفى و داراى گوهرهاى درخشانى است(آنحضرت محاط در اوصاف پيغمبر اكرم است و ائمه ديگر هم از وجود او پديد آمده‏اند( .

5-تيرى نينداخت جز اينكه آن تير براى هلاك دشمن كافى شد و بجنگى وارد نشد جز اينكه از آن پيروز در آمد.

6-تمام شمشير كشان موقع مقابله با او(براى اينكه عرض اندام نكنند از ترس وى) شمشير خود را غلاف ميكردند.

7-موقعيكه حمله ميكرد و صيحه ميزد شير خدا بود و در موقع بخشش و احسان پدر يتيمان بود.

8-محبت و دوستى آنحضرت سر چشمه بهشت و نعمتهاى بهشت است و دشمنى او منشاء آتش دوزخ و جهنم است.

9-او در تمام عالم پيشواى همه پس از رسول اكرم صلى الله عليه و آله است ابو بكر و عمر كيستند كه با او لاف برابرى زنند؟

10-كسى كه يكروز هم مرتكب گناه شود شايسته امامت نيست پس چگونه شايسته آنمقام باشد كسى كه يك عمر در شرك و كفر بوده است(امام بايد معصوم و منتخب از جانب خدا باشد( .

11-هر كسى كه مرد و او را نشناخت مرگ او مانند مرگ خر و گاو است(مانند زمان جاهليت مرده و اين سخن اشاره است‏بحديث من مات و لم يعرف امام زمانه(

12-دشمن آنحضرت مبغوض خدا است اگر چه خدا را ستايش كند و ثنا گويد و سپاسگزار باشد.

13-دوست و محب او را از خداوند مژده بهشت داده اگر چه شرب خمر كرده و آواز خوانده و مرتكب فجور باشد.(البته اين مطلب احتياج بتوضيح دارد (

14-جز على كيست كه زوجه‏اى چون زهرا عليها السلام يا فرزندانى مانند حسين عليهما السلام داشته باشد؟

15-ديوان علوم و حكمتها از آنحضرت است و طومار موعظه‏ها و پندها در نزد اوست.

16-آنجناب خاك نشين بود و(اعتنائى بدنيا نداشت‏بطوريكه) گنجهاى عالم(شمش‏هاى طلا) در نزد او بمنزله سفال و كلوخ بود.

17-و او نور خالص است و اما شركاى خلافت او مانند ظلمت و دود و شرر ميباشند.

18-ايكه مخالف امامت او هستى بياد آر،سند آن روايتى را(در غدير خم) كه متن آن بنابروايات و اخبار شما هم صحيح است.

19-موقعيكه در غدير خم پيغمبر صلى الله عليه و آله على را آورد بر جهاز شتران(عوض منبر) بالا رفت.-و فرمود من بر هر كس از نفس او اولى بتصرف هستم اين على بر او اولى بتصرف و پناهگاه است.

21-هيچ پيغمبرى را ديده‏اى كه پيش از تعيين وصى و جانشين وفات يابد و يا هجرت كند؟

22-كسى كه در شان او نص‏ها و روايات مخصوصى آمده باشد آيا ميتوان با اجماع مشتى عوام الناس منكر او شد؟

23-على عليه السلام آيت عظماى خدا است آيا انكار كرده ميشود كسى كه خداوند براى او آيه‏ها و سوره‏هائى اختصاص داده است؟

24-دوستى آنحضرت واجب‏ترين امرى است كه در قرآن آمده و خداوند او را بما واجب فرموده است.

25-كسيكه ادعاى دوستى آنحضرت و مخالفين او را دارد مانند كسى است كه حقى را انكار كند و هم بدان اقرار نمايد.

ملا مهرعلى خويى

يکصد و چهارده نکته درباره نماز - نکته اول

Thu, 10 Nov 2011 00:17:00 GMT

نماز در تمام اديان بوده است‏

قبل از حضرت محمد صلى الله عليه و آله در آئين حضرت عيسى‏ هم نماز بوده كه قرآن از زبان او نقل مى‏كند كه خداوند مرا به نماز سفارش كرده است: «واوصانى بالصلوة» «1» وقبل از او موسى‏ بوده كه خداوند به او خطاب مى‏كند: «اقم الصلوة لذكرى» «2» و قبل از موسى پدر زن او حضرت شعيب بوده كه نماز داشته است: «يا شعيب اصلاتك تأمرك» «3» و قبل از همه آنها <** ادامه مطلب... **>ابراهيم بوده كه از خداوند براى خود و ذريّه‏اش توفيق اقامه نماز را مى‏خواند: «ربّ اجعلنى مقيم الصلوة و من ذريّتى» «4»

و اين لقمان است كه به فرزندش مى‏گويد:

«يا بنىّ اقم الصلوة و أمربالمعروف و انه عن المنكر» «5»

پسر من نماز را بپا دار و امر به معروف و نهى از منكر كن.

جالب آن است كه معمولًا در كنار نماز سفارش به زكات مى‏شود

ولى از آنجا كه نوجوان معمولًا پول ندارد، در اين آيه در كنار نماز به جاى زكات به امر به معروف ونهى ازمنكر سفارش شده است.

(1). مريم، 31

(2). طه، 24

(3). هود، 87

(4). ابراهيم، 40

(5). لقمان، 17

خـاطر افسـردهاي را شاد کردن همت است

Wed, 26 Oct 2011 15:52:00 GMT

خـاطر افسـرده‌اي را شاد کردن همت است

ملک ويران گشته را آباد کـردن همت است

خـانــة گل ساختن نبود هنر از بهــر سود

خانة دل از کرم بنياد کــــردن همت است

صـيد مرغــــان حرم کردن ندارد افتخـار

طائري را از قفس آزاد کـــردن همت است

خُرده بر استاد بگرفتن ز شاگردان خطاست

با ارادت خدمت استاد کــردن همت است

نان بريـدن شيوة مردان بالا طبــــع نيست

کار بهر نوع خود ايجاد کـردن همت است

ماييم و موج سودا شب تا به روز تنها

Fri, 21 Oct 2011 22:40:00 GMT

رو سر بنه به بالين تنها مرا رها کن

ترک من خراب شب گرد مبتلا کن

ماييم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهي بيا ببخشا خواهي برو جفا کن

از من گريز تا تو هم در بلا نيفتي

بگزين ره سلامت ترک ره بلا کن

ماييم و آب ديده در کنج غم خزيده

بر آب ديده ما صد جاي آسيا کن

خيره کشي است ما را دارد دلي چو خارا

بکشد کسش نگويد تدبير خونبها کن

بر شاه خوبرويان واجب وفا نباشد

اي زردروي عاشق تو صبر کن وفا کن

دردي است غير مردن آن را دوا نباشد

پس من چگونه گويم کاين درد را دوا کن

در خواب دوش پيري در کوي عشق ديدم

منبع: مولوي ديوان شمس غزليات

نازنين خامنه اي زود به تهران برگرد

Wed, 19 Oct 2011 20:36:00 GMT

خشک سالي شده اي بارشِ باران برگرد

جانشينِ خلفِ پيرِ جماران برگرد

نفَست حافظـِ اين شهرِ گناه آلود است

نازنين خامنه اي زود به تهران برگرد

نمک پاش دل ريشم چرايي

Tue, 18 Oct 2011 23:35:00 GMT

تو که نوشم نه‌اي نيشم چرايي

تو که يارم نه‌اي پيشم چرايي

تو که مرهم نه‌اي بر داغ ريشم

نمک پاش دل ريشم چرايي

امام(ره): شما بگوئيد بروند بجنگند...

Tue, 20 Sep 2011 06:41:00 GMT

در روزهاى سوم چهارم جنگ بود، توى اتاق جنگ ستاد مشترك، همه جمع بوديم؛ بنده هم بودم، مسئولين كشور؛ رئيس جمهور، نخست وزير - آن وقت رئيس جمهور بنى‌صدر بود، نخست وزير هم مرحوم رجائى بود - چند نفرى از نمايندگان مجلس و غيره، همه آنجا جمع بوديم، داشتيم بحث ميكرديم، مشورت ميكرديم. نظامى‌ها هم بودند. بعد يكى از نظامى‌ها آمد كنار من، گفت:<** ادامه مطلب... **> اين دوستان توى اتاق ديگر، يك كار خصوصى با شما دارند. من پا شدم رفتم پيش آنها. مرحوم فكورى بود، مرحوم فلاحى بود - اينهائى كه يادم است - دو سه نفر ديگر هم بودند. نشستيم، گفتيم: كارتان چيست؟ گفتند: ببينيد آقا! - يك كاغذى در آوردند. اين كاغذ را من عيناً الان دارم توى يادداشتها نگه داشته‌ام كه خط آن برادران عزيز ما بود - هواپيماهاى ما اينهاست؛ مثلاً اف 5، اف 4، نميدانم سى 130، چى، چى، انواع هواپيماهاى نظامىِ ترابرى و جنگى؛ هفت هشت ده نوع نوشته بودند. بعد نوشته بودند از اين نوع هواپيما، مثلاً ما ده تا آماده‌ى به كار داريم كه تا فلان روز آمادگى‌اش تمام ميشود. اينها قطعه‌هاى زودْتعويض دارند - در هواپيماها قطعه‌‌هائى هست كه در هر بار پرواز يا دو بار پرواز بايد عوض بشود - ميگفتند ما اين قطعه‌ها را نداريم. بنابراين مثلاً تا ظرف پنج روز يا ده روز اين نوع هواپيما پايان ميپذيرد؛ ديگر كأنه نداريم. تا دوازده روز اين نوعِ ديگر تمام ميشود؛ تا چهارده پانزده روز، اين نوع ديگر تمام ميشود. بيشترينش سى 130 بود. همين سى 130 هائى كه حالا هم هست كه حدود سى روز يا سى و يك روز گفتند كه براى اينها امكان پرواز وجود دارد. يعنى جمهورى اسلامى بعد از سى و يك روز، مطلقاً وسيله‌ى پرنده‌ى هوائى نظامى - چه نظامى جنگى، چه نظامى پشتيبانى و ترابرى - ديگر نخواهد داشت؛ خلاص! گفتند: آقا! وضع جنگ ما اين است؛ شما برويد به امام بگوئيد. من هم از شما چه پنهان، توى دلم يك قدرى حقيقتاً خالى شد! گفتيم عجب، واقعاً هواپيما نباشد، چه كار كنيم! او دارد با هواپيماهاى روسى مرتباً مى‌آيد. حالا خلبانهايش عرضه‌ى خلبانهاى ما را نداشتند، اما حجم كار زياد بود. همين طور پشت سر هم مى‌آمدند؛ انواع كلاسهاى گوناگون ميگ داشتند.

گفتم خيلى خوب. كاغذ را گرفتم، بردم خدمت امام، جماران؛ گفتم: آقا! اين آقايان فرماندهان ما هستند و ما دار و ندار نظاميمان دست اينهاست. اينها اينجورى ميگويند؛ ميگويند ما هواپيماهاى جنگيمان تا حداكثر مثلاً پانزده شانزده روز ديگر دوام دارد و آخرين هواپيمايمان كه هواپيماى سى 130 است و ترابرى است، تا سى روز و سى و سه روز ديگر بيشتر دوام ندارد. بعدش، ديگر ما مطلقاً هواپيما نداريم. امام نگاهى كردند، گفتند - حالا نقل به مضمون ميكنم، عين عبارت ايشان يادم نيست؛ احتمالاً جائى عين عبارات ايشان را نوشته باشم - اين حرفها چيست! شما بگوئيد بروند بجنگند، خدا ميرساند، درست ميكند، هيچ طور نميشود. منطقاً حرف امام براى من قانع كننده نبود؛ چون امام كه متخصص هواپيما نبود؛ اما به حقانيت امام و روشنائى دل او و حمايت خدا از او اعتقاد داشتم، ميدانستم كه خداى متعال اين مرد را براى يك كار بزرگ برانگيخته و او را وا نخواهد گذاشت. اين را عقيده داشتم. لذا دلم قرص شد، آمدم به اينها - حالا همان روز يا فردايش، يادم نيست - گفتم امام فرمودند كه برويد همينها را هرچى ميتوانيد تعمير كنيد، درست كنيد و اقدام كنيد.

همان هواپيماهاى اف 5 و اف 4 و اف 14 و اينهائى كه قرار بود بعد از پنج شش روز بكلى از كار بيفتد، هنوز دارد تو نيرو هوائى ما كار ميكند! بيست و نُه سال از سال 59 ميگذرد، هنوز دارند كار ميكنند! البته تعدادى از آنها توى جنگ آسيب ديدند، ساقط شدند، تير خوردند، بعضيشان از رده خارج شدند، اما از اين طرف هم در قبال اين ريزش، رويشى وجود داشت؛ مهندسين ما در دستگاه‌هاى ذى‌ربط توانستند قطعات درست كنند، خلأها را پر كنند و بعضى از قطعات را على‌رغم تحريم، به كورى چشم آن تحريم كننده‌ها، از راه‌هائى وارد كنند و هواپيماها را سرپا نگه دارند. علاوه بر اينها، از آنها ياد بگيرند و دو نوع هواپيماى جنگى خودشان بسازند. الان شما ميدانيد كه در نيروى هوائى ما، دو نوع هواپيماى جنگى - البته عين آن هواپيماهاى قبلىِ خود ما نيست، اما بالاخره از آنها استفاده كردند. مهندس است ديگر، نگاه ميكند به كارى، تجربه مى‌اندوزد، خودش طراحى ميكند - دو كابينه‌ى براى آموزش و يك كابينه‌‌ى براى تهاجم نظامى، ساخته شده. علاوه بر اينكه همانهائى هم كه داشتيم، هنوز داريم و توى دستگاه‌هاى ما هست.

اين، توكل به خداست؛ اين، صدق وعده‌‌ى خداست. وقتى خداى متعال با تأكيد فراوان و چندجانبه ميفرمايد: «و لينصرنّ اللَّه من ينصره»؛ بى‌گمان، بى‌ترديد، حتماً و يقيناً خداى متعال نصرت ميكند، يارى ميكند كسانى را كه او را، يعنى دين او را يارى كنند - وقتى خدا اين را ميگويد - من و شما هم ميدانيم كه داريم از دين خدا حمايت ميكنيم، يارىِ دين خدا ميكنيم. بنابراين، خاطرجمع باشيد كه خدا نصرت خواهد كرد.

ازدواج

Sun, 18 Sep 2011 17:03:00 GMT

پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود:

اگر كسى به خواستگارى بيايد، كه ديندارى و امانتدارى او موجب رضايت شماست، با او ازدواج برقرار كنيد، اگر چنين نكنيد، فتنه و آشفتگى، و فساد و تباهى بزرگى در جامعه به وجود مى‏آيد.