روز قیامت شخصی را به عرصه محشر می آورند، چون پرونده زندگی خود را بررسی می کند، می بیند عمل پسندیده ای که به وسیله آن در میزان، وزن و اعتباری داشته باشد وجود ندارد. بنابراین از خود ناامید و مأیوس می شود. در همان لحظه از جانب حق ندا می رسد: «به بهشت من درآی».
عرض می کند: خدایا! من از خود، عمل صالحی سراغ ندارم تا به خاطر آن داخل بهشت شوم. در این هنگام حضرت حق می فرماید: «شبی از شب ها بیدار شدی و از این پهلو به آن پهلو شده، در همان حال کلمه «الله اکبر» را به زبان جاری نمودی و آن را فراموش کردی، ولی من آن را فراموش نکردم؛ زیرا فراموشی بر من روا نیست و این کرامت، پاداش آن عمل است».
از امام صادق روایت شده که فرموده است: بهای بهشت گفتن لااِلهَ اِلاّ اللّه و اللّه اکبر می باشد.
و نیز از آن حضرت نقل شده است: جبرئیل به پیامبر خدا صلی الله علیه و آله عرض کرد: خوشا به حال کسانی از امّت تو که بگویند: لااِلهَ اِلاّ اللّه وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ.»
و نیز از آن حضرت روایت است که هرکس در هر روز ده بار بگوید: «اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ اِلاّ اللّه وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَه إلها واحدا أَحَدا صَمَدا لَمْ یَتَّخِذْ صاحِبَةً وَ لا وَلَدَا» خداوند چهل و پنج هزار حسنه در نامه او ثبت و چهل و پنج هزار سیئه از نامه عمل وی محو می کند و چهل و پنج هزار درجه او را بالا می برد.
التماس دعا
.gif)
