یکی یکی دست از غذا می کشیدند و الهی شکر می گفتند، بالاخره یا سیر می شدند یا خسته و با دست به پشت کسی که هنوز سر سفره بود می زدند و می گفتند: دست علی به همراهت، مواظب خودت باش. عجله نکن، از قدیم گفتند آهسته و پیوسته و از این حرفها، بعد چادر یا سنگر را ترک می کردند و علی می ماند و حوضش.
از کتاب فرهنگ جبهه جلد سوم (شوخ طبعی ها) نوشته سید مهدی فهیمی
.gif)
